Informatie: Waarom Duitsland ?
| Financieren en verzekeren van uw Droomhuis! |
Wij kunnen u behulpzaam zijn bij het financieren en verzekeren van uw Droomhuis in Duitsland.
Hypotheek bij een Nederlandse bank mogelijk, zonder eigen geld, mét hypotheekrente aftrek!
Ook voor nieuwbouw! |
| Goedkoop nieuw bouwen! |
|
Massieve bouw, perfecte afwerking. Sleutelklaar incl. schilderwerk, plavuizen, laminaat, vloerbedekking, bestrating en zo goed als onderhoudsvrij ! Zie pagina ´Nieuwbouw´
|
| Uw zorg in het buitenland |
|
De nieuwe zorgverzekering en de gevolgen voor u ! Zie pagina ´Ziektekosten`
>Klik hier ! |
Bei uns ist alles besser.
11 redenen om van Duitsland te houden
(Door Philippe Remarque, verslaggever Volkskrant)
Toen ik me zes jaar geleden opmaakte om te verhuizen naar Berlijn, hadden nogal wat Nederlanders met mij te doen. Bedankt voor het medeleven jongens, het viel reuze mee. Sterker nog, het was heel fijn. Ook ik had van tevoren geaarzeld. Maar na enige tijd fantaseerde ik, natafelend met mijn vrouw, dat we door een onvoorzien toeval de rest van ons leven hier zouden moeten blijven. We vonden dat geen onprettig idee.
In Berlijn hoor je dat wel vaker van Nederlandse emigranten. Kennelijk zijn de leuke kanten van Duitsland een goed bewaard geheim, dat Lobith nog steeds niet gepasseerd is. Moet dat zo blijven? Ik vind van niet. Het zou onrechtvaardig zijn de achterblijvers niet in te wijden. Duitsland is, op België na, bet enige buurland dat we hebben. Hier vindt u elf dingen die bet leven er aangenaam maken.
In Berlijn hoor je dat wel vaker van Nederlandse emigranten. Kennelijk zijn de leuke kanten van Duitsland een goed bewaard geheim, dat Lobith nog steeds niet gepasseerd is. Moet dat zo blijven? Ik vind van niet. Het zou onrechtvaardig zijn de achterblijvers niet in te wijden. Duitsland is, op België na, bet enige buurland dat we hebben. Hier vindt u elf dingen die bet leven er aangenaam maken.
1. De mensen
Om meteen maar de grootste zorg van mijn uitzwaaiers weg te nemen: Duitsers zijn over bet algemeen alleraardigst, ze zijn al zestig jaar geen buurland binnengevallen en je kunt zelfs met ze lachen! Ze lijken erg op ons. Dat is met helemaal toevallig, we zijn tenslotte van dezelfde stam. Toegegeven, het mannelijke species op zekere leeftijd kan soms wat pedant doen. Ook zal de Duitser je niet onmiddellijk naar binnen slepen en dwingen een liter wodka met hem te drinken, zoals in het oosten. Maar een Nederlander moet kunnen leven met de gereserveerdheid van de Noord-Europeanen, hij is er zelf ook een.
2. De hoffelijkheid
Hoe vaak heb ik het niet moeten aanhoren van logés die met de trein van Amsterdam naar Berlijn waren gereisd: `Tsjee, wat zijn die Duitsers vriendelijk.' Die verbazing zegt iets over de vooroordelen in Nederland. Maar ook iets over Duitsland.
Na de housemuziek en het langdurige geklaag van de taxichauffeur thuis, is de beige taxi in Berlijn een verademing. Hij komt altijd binnen drie minuten. De chauffeur houdt netjes de deur voor je open, op bet dashboard ligt Die Zeit waar hij zojuist nog in verdiept was en uit de luidsprekers klinkt beschaafde klassieke muziek. De rit is goedkoper dan in Nederland.
Ook in de Duitse trein is de conducteur beleefd, vriendelijk en nooit opdringerig. En nu we bet er toch over hebben, wist u dat de Deutsche Bahn gewoon op tijd rijdt als er herfstbladeren op de rails liggen?
3. Het intellectuele debat
Er hoeft maar iemand te roepen dat hij trots is op Duitsland, of in de kranten breekt het zoveelste debat uit. Je kunt natuurlijk spotten met de Duitse neiging tot tobben over bet schwieriges Vaterland. Maar wat kunnen die Duitse intellectuelen scherp denken en formuleren! En wat slaan ze elkaar heerlijk de hersens in! Ook in de Bondsdag wordt hard en persoonlijk aangevallen. Je schudt af en toe bezorgd het hoofd over de extreme formuleringen. Maar bet debat vaart er wel bij.
4, Broodjes en kranten
Waar een Nederlander zichzelf 's ochtends nogal eens straft met bet gesneden bruin van gisteren, het is immers zonde om weg te gooien, kan de Duitse dag niet beginnen zonder verse witte broodjes. De bakkerij ruikt heerlijk, omdat steeds nieuwe ladingen broodjes op de bakplaat gaan. En dan loop je met die warme zak (open, anders worden de broodjes zacht!) even naar het winkeltje voor de kranten. In Nederland ligt de krant op de deurmat. Makkelijk, maar je komt de deur niet uit. Die ochtendlijke gang van honderdduizenden mensen naar bakker en kiosk draagt bij aan het urbane levensgevoel.
5. De media
Deutschlandfunk. Geen stem zo rustgevend, sonoor en toch vriendelijk als deze, elk half uur voor de piep. Hij suggereert een weldaad van geïnformeerde neutraliteit, en dat klopt. Rustig, op niveau en zonder bombastische jingles of ook maar een seconde reclame meldt en belicht Deutschlandfunk het wereldnieuws.
De regionale zenders zijn al even degelijk. De Duitsers betalen wel iets meer kijk- en luistergeld, maar dan heb je ook wat. Nederlanders moeten zelfs bij de ontbijttelevisie tien minuten reclame verdragen. De Nederlandse radiomakers schijnen te denken dat de mensen het nieuws niet aankunnen zonder lawaai, olijke kruisgesprekken en reportages over een jubilerende fietsenmaker in Ommen.
De Duitse kranten bieden ook kwaliteit. Ja, ze zien er saai uit en er staat uitsluitend politiek op de voorpagina. Maar schrijven kunnen de Duitse journalisten weer beter dan de Nederlandse.
6. Kinderopvang
Ik zeg er meteen bij dat dit alleen voor Berlijn geldt, want in het zuiden van Duitsland is de kinderopvang net zo achterlijk geregeld als in Nederland. In Berlijn kan ieder kind vanaf zes weken naar de Krippe en daarna naar de Kindergarten. Dat doen weinig mensen, want de Duitse verlofregelingen zijn ook uitstekend. Maar vanaf een jaar of een is het volkomen normaal dat een kind zich tot in de middag amuseert met zijn leeftijdgenoten, begeleid door reuze aardige dames die veel activiteiten ondernemen. Een warme maaltijd met veel jus is inbegrepen.
De voltijdsopvang voor twee kinderen kost mij - en dat is na de omstreden verhoging door het Berlijnse stadsbestuur - 250 euro per maand. Nederlandse ouders slaan hier altijd steil van achterover. Hun land geeft geld uit voor vrouwenemancipatie, maar de crèches zijn vaak zo duur dat de ouders er maar van af zien, en anders voelen ze zich wel schuldig tegenover het kind.
7. Alles is groot
Als een van de ´55 redenen waarom het Nederlands elftal vanavond van ons gaat verliezen´ gaf de Bild-Zeitung afgelopen zomer: ´Omdat jullie huizen smaller zijn dan onze klerenkasten.´ Nederland kan daar natuurlijk weinig aan doen. Maar genieten is het wel in Berlijn, waar de muren dik en de straten breed en rustig zijn. Wat een ruimte heeft dit land! En wat een gedegen kwaliteit hebben de dingen. Bij die loodzware kinderwagens van het merk Teutonia is dat misschien wat overdreven. Maar de huizen bij mij in Charlottenburg kan ik van harte aanbevelen. Kamers als balzalen, dubbele deuren, geornamenteerde plafonds op 3 meter 60. Duitsers weten (en deden dat zeker bij welgesteldenhuizen in 1907) dat een mens moet kunnen ademen.
8. Orde op straat
Ik weet het, dit is een heikel punt Nederland. Hij bestaat echt, de Duitse voetganger die langdurig wacht voor rood terwijl in geen velden of wegen een andere verkeersdeelnemer te bekennen valt. En hij geeft ook nog luidkeels commentaar op mensen die de regels wel overtreden, een hebbelijkheid die in Duitsland helaas sterk ontwikkeld is.
Maar orde heeft ook grote voordelen. Mijn Nederlandse gasten valt het zonder uitzondering op hoe schoon het hier op straat is. De Duitsers hechten waarde aan de inrichting van de openbare ruimte en er wordt weinig kapot gemaakt. Al jaren zet ik mijn fiets alleen op een kleine ring slotje, en ook dat vergeet ik af en toe. Gestolen wordt hij toch niet. Dat scheelt in levenskwaliteit, hoor!
Je hoeft in de miljoenenstad Berlijn bijna nergens bang voor te zijn. Wie aankomt op Bahnhof Zoo om 0.30 en enkele dagen later hetzelfde doet op Centraal Station in Amsterdam, begrijpt wat ik bedoel.
9. Duidelijkheid
De Duitsers houden van duidelijke structuren, dus regels zijn regels, de leraar wordt met U aangesproken en een ondergeschikte doet wat zijn chef zegt. Getverderrie, denkt u nu. Inderdaad schrik je als Nederlander soms van de starheid waarmee de regels worden aangehouden. Bij het geringste conflict dreigen Duitsers bovendien met een aanklacht of advocaat. Maar verplaats u eens in de Duitser die een Nederlandse organisatie terecht komt.
De baas heet daar Jasper, draagt geen das en zegt op een van de eindeloze vergaderingen: `Misschien moesten we daar toch nog eens naar kijken'. De Duitser heeft niet door dat het project hiermee van de baan is. Nederland heeft ook hiërarchie, maar die vermomt zich omdat we niet van dikdoenerij houden. Wat is eerlijker? En zijn wij zo tevreden met het resultaat van onze vage gedoogcultuur? Al is het niet de enige reden dat het hier met de allochtonen zoveel beter gaat dan in Nederland, de Duitse duidelijkheid en orde dragen daar zeker aan bij.
10. Goede gezondheidszorg
Lachen kun je wel, om de huisarts die elk half jaar voorstelt een grondig onderzoek van je uitwerpselen te verrichten, want je weet maar nooit. Of om die moeders die na een niet bepaald ernstige val van hun Florian uit het klimrek de ambulance laten voorrijden, want je weet maar nooit. Geen wonder dat de Duitse gezondheidszorg nu moet afslanken. Maar wat een zorgeloze patiënt ben je hier! Met routineonderzoek worden ziektes uitgesloten die je niet eens kende. De operatie kan overmorgen plaatsvinden en de MRI-scan nog vanmiddag. U begrijpt dat ik mij nog even helemaal laat doorlichten voor ik op de Nederlandse wachtlijst ga staan.
11. Geen nationalisme
Een Duitser zou zijn eigen land nooit zoveel lof toezwaaien als ik nu heb gedaan. Dat komt natuurlijk omdat de Duitse natie als kind in de ketel met nationalisme is gevallen, met de bekende gevolgen. Geen land dat zijn eigen misdaden zo genadeloos verwerkt, bijna net zo grondig als ze werden gepleegd. Ik vind dat beter dan onze zwijgzaamheid.
Maar zo kritisch als de Duitsers op het eigen land zijn, dat grenst aan depressie. Het in Nederland zo bekende Bei uns ist alles besser heb ik in Duitsland dan ook nooit gehoord. Hun voetbal-capaciteiten schatten ze veel realistischer in dan de Nederlanders, ondanks drie WK- en drie EK-bekers.
En het schattige, tolerante buurland Nederland kan in Duitse ogen geen kwaad doen. Het is de meest onbeantwoorde liefde sinds die van Goethes jonge Werther voor Lotte.
U zult zo langzamerhand wel denken: die man is een halve mof geworden! Ter geruststelling kan ik melden dat de hoofdredactie van deze krant er een gewoonte van maakt uitgezonden redacteuren na vijf jaar terug te halen naar het vaderland, zodat ze niet teveel vervreemden.
Philippe Remarque was van 1999 tot vorige maand correspondent van de Volkskrant in Berlijn.
Bron: De Volkskrant, 25 september 2004
Uit ervaring kunnen wij bovenstaande van harte onderschrijven !